Tag Archives: oration piece on corruption

Corruption and Despair

(This piece is based on the speech delivered by Rebecca T. Anonuevo as a reaction to the speech of Dr. Alice Guillermo on the first “National Study Conference on Corruptionary. An Innovative Tool for Good Governance” held at the University Hotel, University of the Philippines, Diliman Quezon City noong Disyembre 8-9 2008. Please click here for the Filipino version of this piece.)

Good morning every one. I am here to share my reflections to you about the worsening problem of our country; it is a problem whose name even street-children who have learned how to speak can pronounce.

I am not here to define the word. I am not also here to give examples because we are very tired of it. As a writer, I have formed the habit of reflection. I believe this is the only thing a writer has, the ability to reflect about the things that happen in the world. Otherwise, how can poets like me write something unique out of the ordinary?

Wherever I set my eyes to, I see traces of this problem. Like you, I am also getting tired. For a change, I thought about thinking the reason why human beings are able to do the things that destroy of corrupt us.

We know the meaning of hope. The newly-elected 44th  US president Barack Obama, said that hope is not blind optimism. It is the courage to face every day trials knowing that we will overcome and accomplish the things we long for and dream of.

In other words, Obama was saying a person who has faith has the ability to look at not only the things that occupies him at the moment, but also the things that are not there yet. He is able to see beyond today, tomorrow, the day after tomorrow, a week from now, a month, a year, ten years, one generation from now.

Corruption is so widespread in our society I believe we have lost hope in eradicating it. I compare corruption to garbage. All my life I have not littered but the streets are still full of it, so what for? A candy wrapper could no longer aggravate the piles of garbage in the streets. The shortsightedness of this view leads us to despair, and despair pushes us to commit acts not done by people who hope and continues to hope. The mind that thinks this kind of thoughts no longer believes in the saying what we sow we reap. His vision could not extend far enough to the harvest season, so he does not believe in will come, why plant? Hunger and despair are his only motivation; not hope anchored in the belief that tomorrow brings an opportunity to ease the sadness, feed the hunger, and fill the need.

What I really want to say is this: corruption is a symptom of a soul who has lost hope and direction in life. If we really want to eradicate corruption, we need to toil to bring back hope and faith in our lives. Let us believe in the power of good deeds, and let us hope that the integrity we planted will bear abundant fruit so that all may prosper.

Thank you very much, and mabuhay.

To Oration Pieces page

Korupsiyon at Kawalan ng Pag-asa

(Ang piyesang ito ay hinango sa talumpati ni Rebecca T. Anonuevo bilang reaksiyon sa talumpati ni Dr. Alice Guillermo sa kauna-unahang “National Study Conference on Corruptionary. An Innovative Tool for Good Governance” na ginanap sa University Hotel, Unibersidad ng Pilipinas, Diliman Quezon City noong Disyembre 8-9 2008. Paki-click po dito para sa English version).

Magandang umaga po sa inyong lahat. Nandito po ako para ibahagi sa inyo ang aking munting kaalaman sa malalang problema ng ating bayan; problemang may pangalang kayang bigkasin ng kahit sinong paslit sa lansangan na marunong ng magsalita.

Hindi po ako nandito para magpakahulogan ng salitang iyon. Ayaw ko narin po magbigay ng mga halimbawa dahil sawang-sawa na tayo doon. Bilang isang manunulat, mahilig po akong magnilaynilay. Ito lang naman sa tingin ko ang kapital ng isang manunulat, ang kakayahang pagnilaynilayan ang mga bagay-bagay na nangyayari sa ating mundo. Kung hindi sa pagnilay-nilay, ano pa kayang lumang-bago ang maisusulat ng isang makatang tulad ko?

Saan man ako tumingin, may nakikita akong bahid ng problemang ito. Katulad ninyo, ako’y napapagod na rin. Para maiba naman, naisip kong pag-isipan ang dahilan kung bakit tayong mga tao’y nakakagawa ng mga bagay na nakakasama o di kaya’y nakakacorrupt.

Alam po natin ang ibig sabihin ng pag-asa. Ang kakapanalo lang bilang 44th na presidente ng America na si Barack Obama, ay nagsabing ang pag-asa ay hindi pagpikit ng mga mata sa suliranin sa kasalukoyan; kundi ang pagharap sa mga ito araw-araw na may paniniwalang darating at darating din ang panahon na malalampasan at makakamtan din natin ang mga bagay na ating minimithi at pinaghihirapan.

Kung baga, sinasabi ni Obama na ang taong may pag-asa ay ang taong kayang makakita hindi lang ng kung ano ang nasakasalukoyan, kundi pati iyong hindi pa dumarating; nakikita niya hindi lang ang ngayon kundi pati ang bukas at makalawa; isang linggo mula ngayon, isang buwan, isang taon, sampong taon, isang henerasyon.

Napakalaganap na ng korupsiyon sa ating lipunan na sa tingin ko’y, nawalan na tayo ng pag-asa na masugpo pa ito. Ang korupsiyon ay mahalintulad ko sa mga basura. Buong buhay ko ay hindi ako nagtatapon ng basura sa kalye subalit puno parin ito ng basura, kaya anong pagkakaiba? Hindi na makakadagdag ang isang balat ng kendi sa tambak-tambak na basura sa kalye. Ang kakitiran ng ganitong klase ng pag-iisip ang nagdadala sa atin ng pagkaaburido, at ang pagkaaburido ang nagtutulak sa atin na gumawa ng mga bagay na hindi dapat ginagawa ng isang taong may pag-asa at umaasa. Ang utak na pinanggalingan ng mga salitang iyon ay hindi na naniniwala sa kasabihang kung ano ang itinanim siya rin ang aanihin. Paano, hindi naaabot ng kanyang paningin panahon ng pagani kaya para sa kanya hindi na darating, kaya para ano pa na magtanim. Ang kanyang atensiyon ay nakadiin sa kalam ng kanyang sikmura, o di kaya’y sa kati ng kanyang noo. Hindi na siya naniniwala na ang gutom at hirap ay hindi makapipigil sa pagdating ng bukas na nagdadala ng pagkakataon na malunasan ang ano mang lungkot, gutom, at pangangailangan.

Sa kahinaba-haba ng sinabi ko, ang luyag ko lang talagang sabihin ay ganito: Ang pagiging korupsiyon ay sintomas ng isang kaluluwang nawawalan ng direksiyon at pag-asa sa buhay. Kung nais nating masugpo ang korapsiyon, kailangan muna nating paghirapang ibalik sa ating sarili ang pag-asa at pagtitiwala. Magtiwala tayo sa kapangyarihan ng mabuting gawa, at umasa tayo na mamumunga ng masagana ang katapatang ating itinamin para sa ikauunlad ng lahat.

Maraming salamat po, at mabuhay ang sambayanang Filipino.

To Oration Pieces page